poniedziałek, 22 grudnia 2014

Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.

Poniedziałek

Dzisiejsze czytania: 1 Sm 1,24-28; 1 Sm 2,1.4-8; Łk 1,46-56

(Łk 1,46-56)
Wtedy Maryja rzekła:
Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. 
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. 
Oto bowiem błogosławić mnie będą 
odtąd wszystkie pokolenia, 
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. 
Święte jest Jego imię 
a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia 
[zachowuje] dla tych, co się Go boją. 
On przejawia moc ramienia swego, 
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich. 
Strąca władców z tronu, 
a wywyższa pokornych. 
Głodnych nasyca dobrami, 
a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na miłosierdzie swoje
jak przyobiecał naszym ojcom 
na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki. 
Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Magnificat...Modlitwa Maryi, która modli się pod natchnieniem Ducha Świętego...
To jedyny tekst modlitwy, jaką wypowiada Maryja na kartach Biblii..
Ale mimo to jest w tym tekście coś, co nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
Zatem...zatrzymajmy się nad nim:
Wielbi dusza moja Pana, Każda modlitwa powinna zaczynać się od uwielbienia...
Tak my powinniśmy zaczynać nasze modlitwy...Owszem ważne jest i dziękczynienie
i prośba i przeproszenie...ale uwielbienie powinno rozpoczynać każdą naszą modlitwę...
Uwielbienie jest odpowiedzią na to, czego doświadczamy...na Jego niepojętą miłość, którą nas obdarza.
Jest odpowiedzią na dobro, którego doświadczamy...a które jest Jego udziałem...

raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. To w Bogu "duch mój" się raduje...Nie ma żadnego innego źródła radości...Tylko On...To postawienie Boga na należnym Mu miejscu...W centrum swojego życia...a więc także w centrum swoich radości...

Oto bowiem błogosławić mnie będą 
odtąd wszystkie pokolenia, 
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. 
Święte jest Jego imię - Tu Maryja wypowiada proroctwo...Wie, że jej powołanie będzie wiązać się z pewną - że użyję takiego określenia - sławą...Oto bowiem błogosławić mnie będą 
odtąd wszystkie pokolenia...ale jednocześnie widzimy tutaj Jej pokorę...gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię...Owszem będą o mnie mówić następne pokolenia, ale nie dlatego, że jestem taka "wspaniała"..."cudowna"..."święta"...ale dlatego, że to Bóg uczynił mi wielkie rzeczy...
Święty Bóg...Tu znowu pojawia się uwielbienie Boga...
Jest to też wskazówka dla nas...powinniśmy być świadomi swoich talentów, predyspozycji, wiedzieć, że możemy osiągać w życiu sukcesy...że nie jesteśmy "ofiarami losu"...ale jednocześnie powinniśmy mieć w sobie pokorę...i właściwą cześć umieć oddać Bogu...Bo to Jego zasługa, że jesteśmy tym, kim jesteśmy...I za to Jemu należy się Chwała...

a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia 
[zachowuje] dla tych, co się Go boją. 
On przejawia moc ramienia swego, 
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich. 
Strąca władców z tronu, 
a wywyższa pokornych. 
Głodnych nasyca dobrami, 
a bogatych z niczym odprawia. Tu znów pojawia się wyliczenie przymiotów Boga...
i oddawanie Mu chwały...Za Jego miłosierdzie... i za Jego sprawiedliwość...

Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na miłosierdzie swoje
jak przyobiecał naszym ojcom 
na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.  - ostatni fragment tej modlitwy przywołuje wspomnienie patriarchów, którym Bóg obiecał wielkie rzeczy...i wszystkich swoich obietnic dopełnił.
Dlatego należy Mu się chwała...
I dlatego i my powinniśmy uwielbiać Go...z całych swoich sił...

Niech ta modlitwa Maryi będzie dla nas inspiracją.

niedziela, 21 grudnia 2014

Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus.

IV NIEDZIELA ADWENTU

Dzisiejsze czytania: 2 Sm 7,1-5.8b-12.14a.16; Ps 89, 2-5.27.29; Rz 16,25-27; Łk 1,38; Łk 1,26-38

(Łk 1,26-38)
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

W Ewangelii na dziś czytamy o Zwiastowaniu...Do Maryi przychodzi Anioł i zapowiada Jej, że będzie Matką Syna Bożego...To kluczowy moment w Historii Zbawienia...Od Jej odpowiedzi zależy przyszłość świata.
I nie w tym chyba mojej przesady...Jej pozytywna odpowiedź staje się początkiem wypełnienia zapowiedzi Boga...Jej potomstwo zmiażdży głowę węża...
Nie mamy wątpliwości, że wszystko się wypełniło...Jezus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie uwolnił nas z niewoli grzechu...Ale gdyby nie pozytywna odpowiedź Maryi...to wszystko nie mogłoby się dokonać...

To właśnie Pokorna Służebnica Pańska...Ta, która odpowiedziała Bogu: TAK...
Jest nową Ewą...Tą, która jest posłuszna Woli Bożej...
Która  nie chce być jak Bóg...która nie sięga po zaszczyty i wiedzę...
Ale mimo to jest Królową...

To właśnie Jej pokora wygrywa w konfrontacji z brakiem pokory szatana...
Jej czystość wygrywa z brudem szatana...
Jedno jej TAK ma większą siłę rażenia niż wszystkie NIE wypowiedziane przez tysiące lat przez szatana.

Dlatego Maryja...Niepokalana powinna być zawsze dla nas wzorem...
W pielgrzymce, jaką jest nasze życie

sobota, 20 grudnia 2014

Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

Sobota

Dzisiejsze czytania: Iz 7,10-14; Ps 24,1-6; Łk 1,26-38

(Iz 7,10-14)
Pan przemówił do Achaza tymi słowami: Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze! Lecz Achaz odpowiedział: Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę. Wtedy rzekł [Izajasz]: Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

(Łk 1,26-38)
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.


 Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.
Te słowa z Księgi Izajasza znajdują potwierdzenie w dzisiejszym fragmencie z Ewangelii.
Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca.
Wielu z nas zna scenę zwiastowania na pamięć...Nawet modlimy się słowami "Pozdrowienia Anielskiego". Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. 
Ale jakie znacznie ma dla nas...osobiście to orędzie?

Co czujesz, kiedy odmawiasz każdego dnia "Zdrowaś Maryjo"...
Czy masz wrażenie, że w swojej modlitwie przywołujesz jeden z najważniejszych momentów w Historii Zbawienia? Przecież to spotkanie tej prostej dziewczyny z Nazaretu z Aniołem było przełomem...
Wielkim przełomem...Od Jej odpowiedzi zależało wszystko...
Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Bądź pozdrowiona...przepełniona...ogarnięta łaską...
Pan jest z Tobą...
Określenie "pełna łaski" w oryginale może tłumaczyć się właśnie jako...ogarnięta łaską...
Po grecku brzmi to:  Chaire kecharitomene...a  "kecharitomene" może odnosić się także do dziecka, które znajduje się w łonie matki...Czyli tak jak dziecko, które znajduje się w łonie matki otoczone jest wodami płodowymi...zanurzone w nich...Tak samo Maryja jest "zanurzona" w łasce...
Można powiedzieć "poetycki obraz"...Ale to chyba coś więcej niż tylko "artystyczna metafora".
 Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. To zdanie pokazuje Jej skromność...Dziś niewiele kobiet potrafi się "zmieszać"... Świat promuje kobiety pewne siebie, przebojowe, bezkompromisowe...ba...następuje maskulinizacja kobiet...
Tymczasem to "zmieszanie się" Maryi...jest takie...kobiece...Takie autentycznie kobiece...
Pokazuje w pewien sposób Jej niewinność...
To wyglądało tak jakby nikt nigdy wcześniej Jej nie powiedział:
"Jesteś wspaniała...Jesteś piękna...Jesteś pełna łaski...Bóg jest z Tobą..." 
Jakby po raz pierwszy usłyszała coś naprawdę wspaniałego na swój temat...

Jestem przekonany, że dziś wiele kobiet żyje w takim przekonaniu, że jest beznadziejna...
brzydka, pozbawiona talentów...że nikt jej nie pokocha itp...Po prostu nikt, nigdy wcześniej nie powiedział jej: "Jesteś wartościowa...wiele znaczysz w oczach Boga..."
Wróćmy jednak do tekstu: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Anioł roztacza przed Nią wizję przyszłości...
poczniesz i porodzisz Syna, który będzie obiecanym Emmanuelem...Bogiem z nami...
Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? 
To normalne pytanie...przecież czytamy na początku: Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy imieniem Maryja...Jej pytanie "nie znam męża"...oznacza życie w czystości przedmałżeńskiej...(myślę, że wydaje się to oczywiste...ale czasem trzeba wyjaśnić nawet najprostsze sprawy)
Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Anioł wyjaśnia Jej "jak się to stanie"...
Szczerze mówiąc nie wiem czy wystarczyłoby mi takie wyjaśnienie....Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. Wiemy przecież, że Maryja była prostą dziewczyną...więc Plany Boże były poza zasięgiem Jej rozumu...Ba...One są poza zasięgiem najtęższych umysłów...profesorów teologii...
(choć Jezus mówi wiele lat później: "wysławiam Cię Ojcze, bo zakryłeś te rzeczy przez roztropnymi, a objawiłeś prostaczkom...") Dlatego Anioł wspomina też o Elżbiecie: A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną.
Myślę, że konkretny przykład rozjaśnia trochę sytuację...można wtedy lepiej zrozumieć, że Boże Zamysły są niesamowite, więc skoro kobieta w podeszłym wieku może spodziewać się dziecka, dlaczego nie może spodziewać się go kobieta, która "nie zna męża"...
Dla podkreślenia tego, że nie możemy na te wydarzenia patrzeć po ludzku Anioł dodaje: Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. No i wszystko jasne...
Tutaj działa Bóg...Bóg rzeczy niemożliwych...A ponieważ On działa...nie ma o co więcej pytać...
Tylko trzeba Mu zaufać...Całkowicie...na 100%...Tak właśnie robi Maryja:
 Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! 

A czy my jesteśmy gotowi odpowiedzieć podobnie jak Ona?
Oto my słudzy Pańscy...niech nam się stanie według twego słowa?


piątek, 19 grudnia 2014

Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia

Piątek

Dzisiejsze czytania: Sdz 13,2-7.24-25a; Ps 71,3-6.16-17; Łk 1,5-25

(Sdz 13,2-7.24-25a)
W Sorea, w pokoleniu Dana, żył pewien mąż imieniem Manoach. Żona jego była niepłodna i nie rodziła. Anioł Pana ukazał się owej kobiecie mówiąc jej: Otoś teraz niepłodna i nie rodziłaś, ale poczniesz i porodzisz syna. Lecz odtąd strzeż się: nie pij wina ani sycery i nie jedz nic nieczystego. Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie wybawiać Izraela z rąk filistyńskich. Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: Przyszedł do mnie mąż Boży, którego oblicze było jakby obliczem Anioła Bożego - pełne dostojeństwa. Rzekł do mnie: Oto poczniesz i porodzisz syna, lecz odtąd nie pij wina ani sycery, ani nie jedz nic nieczystego, bo chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia aż do swojej śmierci. Porodziła więc owa kobieta syna i nazwała go imieniem Samson. Chłopiec rósł, a Pan mu błogosławił. Duch Pana zaś począł na niego oddziaływać.

(Łk 1,5-25)
Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan, imieniem Zachariasz, z oddziału Abiasza. Miał on żonę z rodu Aarona, a na imię było jej Elżbieta. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich. Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna; oboje zaś byli już posunięci w latach. Kiedy w wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed Bogiem, jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł los, żeby wejść do przybytku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia. A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie kadzenia. Naraz ukazał mu się anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego. Lecz anioł rzekł do niego: Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych - do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały. Na to rzekł Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem już stary i moja żona jest w podeszłym wieku. Odpowiedział mu anioł: Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę wieść radosną. A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie. Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo zatrzymuje się w przybytku. Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić, i zrozumieli, że miał widzenie w przybytku. On zaś dawał im znaki i pozostał niemy. A gdy upłynęły dni jego posługi kapłańskiej, powrócił do swego domu. Potem żona jego, Elżbieta, poczęła i pozostawała w ukryciu przez pięć miesięcy. Tak uczynił mi Pan - mówiła - wówczas, kiedy wejrzał łaskawie i zdjął ze mnie hańbę w oczach ludzi.

Dziś w Liturgii Słowa wsłuchujemy się w dwie historie...dwóch różnych zwiastowań.
W Księdze Sędziów anioł ukazuje się żonie Manoacha i zapowiada narodziny syna: Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie wybawiać Izraela z rąk filistyńskich. 
W Ewangelii na dziś anioł przychodzi do kapłana imieniem Zachariasz i zwiastuje mu, że jego żona urodzi syna: Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych - do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały.
Punkty wspólne...Anioł przychodzi do osób, które z punktu widzenia czysto ludzkiego, nie mogą mieć dzieci i zwiastuje im, że będą mieć dziecko...W obu przypadkach będzie to syn...i w obu przypadkach, będzie kimś bardzo ważnym...Pojawia się też zapowiedź iż "wina i sycery pić nie będzie".
Zatem zarówno Samson jak i Jan Chrzciciel jest "nazirejczykiem" - czyli całkowicie poświęconym Bogu. Nazireat był to rodzaj ślubu składanego Bogu...Jednym z elementów tego ślubu była właśnie wspomniana wyżej wstrzemięźliwość od alkoholu...inne to niestrzyżenie włosów i brody...oraz niezbliżanie się do zwłok. Tyle jeśli chodzi o podobieństwa...

Spójrzmy dalej: Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: Przyszedł do mnie mąż Boży, którego oblicze było jakby obliczem Anioła Bożego - pełne dostojeństwa. Rzekł do mnie: Oto poczniesz i porodzisz syna, lecz odtąd nie pij wina ani sycery, ani nie jedz nic nieczystego, bo chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia aż do swojej śmierci. Porodziła więc owa kobieta syna i nazwała go imieniem Samson. Chłopiec rósł, a Pan mu błogosławił. Duch Pana zaś począł na niego oddziaływać. Kobieta, której objawił się anioł, idzie do męża i opowiada mu, co widziała...Chce się z nim podzielić radosną nowiną...Ale równie dobrze może chce by mąż ocenił tę sytuację z innego punktu widzenia...By spojrzał męskim okiem na sprawy, których ona nie rozumie...To ważna lekcja dla ludzi, którzy już są w małżeństwach i dla tych, którzy myślą o małżeństwie w przyszłości...
W związku nie powinno być tajemnic...trzeba się dzielić wszystkimi radościami i smutkami...
Nawet jeżeli wydaje Ci się, że druga osoba tego nie zrozumie...Postaw wszystko na jedną kartę...
Kobieta z tej biblijnej historii poszła do męża i podzieliła się radosnym przesłaniem...
Może w głębi serca zastanawiała się co powie...jak zareaguje...czy weźmie na poważne jej opowieść...

A czy my dzielimy się z bliskimi także sprawami związanymi z naszą wiarą?
Czy rozmawiamy o tym, co nas zainspirowało w Biblii? Co Bóg do nas powiedział w Swoim Słowie?
Czy może boimy się, że najbliżsi nas wyśmieją? Uznają, że to nieodpowiedni temat do rozmowy?
Starajmy się pielęgnować odwagę do dzielenia się wiarą w rodzinie...

Zupełnie inaczej wygląda historia Zachariasza... Kiedy w wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed Bogiem, jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł los, żeby wejść do przybytku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia. A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie kadzenia. Naraz ukazał mu się anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego. Zachariasz jest kapłanem...i Anioł odwiedza go w czasie wykonywania posług kapłańskich...Zachariasz wystraszył się Anioła..To dla mnie pierwsze zaskoczenie. Mogłoby się wydawać, że kapłan jest blisko Boga...i raczej nie powinien się lękać Posłańców z Nieba...Ale on się boi...Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan.Anioł zwiastuje mu dobrą nowinę...Twoje modlitwy zostały wysłuchane...Wiemy więc, że Zachariasz modlił się o dziecko...Bóg wysłuchuje jego prośby...ale... rzekł Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem już stary i moja żona jest w podeszłym wieku. Kolejne zaskoczenie...kapłan...człowiek, który zna Pisma...więc powinien na ich podstawie wierzyć, że Bóg jest Bogiem rzeczy niemożliwych...
Skoro Anioł mówi: Bóg wysłuchał twojej prośby...to znaczy Wysłuchał i koniec...bez żadnego "ale"...
bez żadnych "gwiazdek"...i dopisków drobnym druczkiem...
Zachariasz zaczął racjonalizować...dopytywać...jak to się stanie...przecież jestem stary...to niemożliwe...A może jakiś znak mi daj, to uwierzę...
Znamy taką postawę?
Jesteś człowiekiem wierzącym...za takiego się uważasz...
Doświadczyłeś Bożej Miłości...
Codziennie widzisz cuda, jakich dokonuje Nasz Pan...
Ale jednocześnie ciągle masz jakieś "ale"..."No nie Panie Boże...ja wprawdzie wiem, że Ty możesz wszystko...no ale przecież nie zrobisz tego dla mnie...bo przecież masz ważniejsze sprawy na głowie, niż zajmować się moimi błahostkami..."
Powtórzę...Bóg jest Bogiem Cudów...Bogiem Niemożliwego...
Może dokonać najbardziej niesamowitych rzeczy w Twoim życiu...
Tylko musisz wierzyć, że On to może zrobić...
Wyłącz racjonalizm...włącz wiarę...i podkręć ją na maxa :)

 Odpowiedział mu anioł: Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę wieść radosną. A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie. 
Zachariasz traci głos...staje się niemy...Chciał znaku...brakowało mu wiary...więc dostał to, czego chciał...Czasem i w naszym życiu jakaś tragedia jest znakiem...znakiem dla wzmocnienia naszej wiary...
Wiary w moc Bożych Obietnic...które są niezawodne...zawsze są spełnione...
Tylko czasem w zupełnie inny sposób, niż byśmy sobie tego życzyli...
Ale zawsze na naszą korzyść :)

czwartek, 18 grudnia 2014

Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło.

Czwartek

Dzisiejsze czytania: Jr 23,5-8; Ps 72,1-2.12-13.18-19; Mt 1,18-24

(Mt 1,18-24)
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów . A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

 Anioł przychodzi do Józefa - człowieka sprawiedliwego...
Tak zostaje przedstawiony narzeczony Maryi. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Oczywiście piszę "narzeczony" w dzisiejszym rozumieniu...W rozumieniu ówczesnych był on nazywany "mężem".
W każdym razie...Maryja "stała się brzemienną" - jak mówi ewangelista...
czyli - jest w ciąży...bez względu na czasy jest to sytuacja patowa...
Dlatego potrzebna jest interwencja anioła...
Anioł objawia się Józefowi i mówi: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Nie bój się...Jak często te słowa się przewijają przez karty Biblii...
Lęk często nam towarzyszy...paraliżuje nas...nie pozwala nam podejmować racjonalnych decyzji...
Józef też się bał...ale to był inny rodzaj strachu...bo przecież czytamy w Ewangelii: Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Był człowiekiem sprawiedliwym...nie chciał Jej narazić na zniesławienie...
dlatego zamierzał Ją oddalić...Spójrzmy na to w kontekście kulturowym...
W tamtych czasach...kiedy kobieta zachodziła w ciążę...a jej mąż nie był ojcem dziecka, jej los był przesądzony...miała ponieść karę śmierci poprzez ukamienowanie...
Pierwszy kamień rzucał wtedy narzeczony/mąż...
Dlatego Józef wymyślił, że oddali ją potajemnie, co dla mieszkańców miasteczka znaczyłoby:
"Józef jest ojcem...ale wyrzuca ją...czyli nie chce wziąć odpowiedzialności za żonę i dziecko".
Tym samym wszystkie gromy spadłyby na niego...Zatem z jego strony to wyraz troski o ukochaną kobietę...ale także lęk...lęk by nic złego jej się nie stało...
Stąd też ta decyzja o wzięciu winy na siebie...

Anioł przychodzi i mówi: "Nie bój się"... i pokazuje mu Bożą perspektywę...

 z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów . A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami. Tak często nasze decyzje podejmowane są pod wpływem jakiegoś lęku...
Czasem jest to lęk o bliskich...i próbujemy ich chronić podejmując pewne decyzje...
Ale nie zawsze one są słuszne...Józef, mimo że nazywany był sprawiedliwym...
Bał się tak naprawdę wziąć odpowiedzialności...chciał postąpić słusznie...
chciał postąpić w jego mniemaniu sprawiedliwie....
Ale nie było to najlepsze rozwiązanie...Bo takie ma tylko sam Bóg...

I Bóg mówi także do nas...każdego dnia...Nie bój się...
Nie bój się pójść za Moim głosem...za Moimi radami...
Mogą być one irracjonalne...mogą rozwalić całe twoje życie...
Ale musisz w końcu przestać się bać...i zaufać Mi....

Postać Józefa często przedstawiana jest jako wzór męża i ojca...
I myślę, że całkiem słusznie...Piszę to jako mężczyzna...z całą świadomością swoich słów...
Mamy kryzys męskości...
Nie chcę oceniać czy wynika on z kultury, jaką lansują nam media...
Czy to kwestia bezstresowego wychowania...
A może coraz bardziej zanikająca rola ojca...

Ale jest problem...i myślę, że większość z nas go dostrzega...
Wzrastają kolejne roczniki Piotrusiów Panów...wiecznych chłopców...
Którzy potem wchodzą w związki...pojawiają się dzieci...
a oni...uciekają...
Nie potrafią twardo stanąć na ziemi i powiedzieć...Jestem mężem i ojcem...
Biorę na siebie odpowiedzialność...Wszystkie ciosy od losu przyjmuję na moją klatę...
Chcę swoim ciałem chronić kobietę i dziecko...
Nie boję się...

Piękny obraz? Myślę, że tak...ja chciałbym wzrastać do takiego ideału...
bo ciągle muszę się jeszcze tego uczyć...ale dzisiejsza Ewangelia pokazuje mi kogoś, 
kto jest wzorem - Józefa....